امروز ۵۹مین سال روز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر است.
ارزشها و آرمانهایی این اعلامیه، جهانی است و فکر نمی کنم بدیل یا جایگزین دیگری داشته باشد.
اعلامیه اسلامی حقوق بشر قاهره را با آن مقایسه کنید که اعلامیه حقوق بشر نیست؛ گرچه هر چیز دیگری می تواند باشد!
یکی از روزنامه هایی که هر روز می خوانم ۸ صبح است و اگر نرسید وب سایتش را مرور می کنم. روزنامه 8 صبح یک کار نو در روزنامه نگاری افغانستان است. نمی خواهم دلیل برای این حرفم لیست کنم اما از این چند زاویه که ببینی:
یک روزنامه نگار متعهد باید برای کدام ارزش ها تلاش کند؟ روزنامه ۸ صبح، "حقوق بشر" را در محور بحث های این روزنامه قرار داده است. فکر می کنم این راه درستی برای بهبود زندگی مردم و تلاش درست برای دموکراتیک شدن باشد. اگر ۸صبح آگاهی عمومی در باره حقوق بشر را بتواند گسترش دهد و گفتمان افغانی حقوق بشری را با گفتمان جهانی آن پیوند زند و غنامند سازد کاری بس بزرگ خواهد بود که تاثیراتی پایدار برجا می گذارد.
درست نویسی که باید برای اهل ادب ارزش باشد و زبان که باید اهل قلم عزیز بدارند و برای کارمندان سبب امتیاز و ندانستن یا بی توجهی به زبان به تنبیه بینجامد و برای اهل سیاست افتخار و برای روزنامه نگاران، فن و تخصص باشد اما نیست؛ چنان غلط نویسی و بی توجهی رواج عام یافته که کسی درست نوشتن به فارسی/دری را چندان مهم نمی گیرد. روزنامه ۸ صبح در این زمینه یک استثنا است که حتی نیم فاصله را هم رعایت می کند. این معیار مهم است، چرا که این روزها در کابل بیشتر از هر چیزی، افغانها به زبان مادری شان خیانت می کنند.
نویسندگان افغان اگر به جای نظر دادن و مقاله نوشتن، ترجمه کنند؛کار مفیدتر است. در ۸ صبح ترجمه های خوب از وب سایت ها و شبکه های خبری چاپ می شود که این روزنامه را خواندنی تر می کند. شمار کسانی که در افغانستان هر روز شبکه های جهانی را می بینند و یا از اینترنت پی گیری می کنند بسیار کم یا انگشت شمار اند؛ پس نیاز به ترجمه نه تنها قابل انکار نیست بلکه روزافزون است.
آخر، نمی توانم از امتیاز دیگر ۸ صبح یعنی از خود قسیم اخگر یاد نکنم؛ با نظرات اخگر موافق باشی یا نباشی؛ او از مردان پاک این روزگار است و راستی او یکی از انگشت شمار کسانی است که روشنفکر در معنای حقیقی "روشنفکری" است.