از سال 61 هجری که واقعه عاشورا رخ داد تا امروز بر زندگی جامعه اسلامی تاثیرات مهم داشته است که بر سه قرائت عمده از حرکت حسین –ع-  استوار بوده است:

·          روایت انقلابی

·          روایت هویت سازانه  شیعی

·          روایت حسین به مثابه یک قربانی

 

هر سه این قرائت ها علت ها و دلایل داشته است و در زمانهای خاصی بنا به شرایط اجتماعی یا سیاسی رونق گرفته است و به زمانه ما  رسیده، اما نکته هایی است که نادیده گرفته می شود:

·          اگر حسین-ع- می خواست آغازگر انقلابی گری باشد چرا یک سال بعد با جنبش مختار که قیامها شروع شد امامان شیعه با انقلابیون همراه نشدند؟

·          روایت عاشورا برای هویت سازی شیعه با منافع طبقاتی روحانیت گره خورده است و گرنه آن واقعه رویارویی شیعه و غیرشیعه نبود.

·          روایت معرفی حسین به مثابه یک قربانی و گریه بر آن گروه مظلوم برای امرزش گناهان بیشتر  اقتباس شده و بازنمایی مسیح مصلوب است.

 

همه کسانی که کمر به قتل امام حسین -ع- بستند مسلمان بودند و بیشترشان مردمی بودند که بیعت کردند و وفادار نماندند، روحانیانی که برای کشتن حسین فتوا می دادند. مردمی که بیشتر از حقانیت این و آن به کینه های قومی شام و عراق می اندیشدند، آنهایی حتی از دادن آب به یک کودکی هم ابا ورزیدند تا نشان دهند که از وجدان شان هیچ نگرانی ندارند.

در برابر آن هر رفتاری در این ده روز در اردوگاه حسین –ع- معیاری است که وجدان آدمها را در هر زمان  می تواند بیدار کند.

 

این روایت اخلاقی از عاشورا فراتر از شیعه و حتی مسلمان و برای هر ذهن آزاد با ارزش تر واقعی تر از آن سه روایت پیشین است، امام حسین می خواست چراغی باشد برای راهنمایی آدمهایی که در انبوه جامعه فاسد در جستجوی حقیقت در هر زمان و مکانی هستند. به همین خاطر در آخرین جمله گفت: لااقل آزاده باشید.